Το ταξίδι ενός φλιτζανιού...

Ξέρω ότι δείχνω ως ένα συνηθισμένο φλιτζανάκι που φωτογραφίζεται πάνω στο πιατελάκι του αλλά η ιστορία του δικού μου ταξιδιού άλλαξε την εμφάνισή μου πριν ένα χρόνο.

Το ταξίδι ξεκίνησε πριν πενήντα τρία χρόνια. Δεν ζούσα βέβαια τότε μα τα χρόνια που πέρασα μαζί της μου διηγήθηκαν όλα όσα κι εγώ θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω.

Δεκάχρονα παιδιά και οι δυο τον καιρό του πολέμου. Γράμματα έμαθαν. Εκείνος διαβάζοντας κάτω από το δέντρο που φύλαγε τα πρόβατα του πατέρα του - συγκεκριμένα τα ξένα πρόβατα που είχε αναλάβει η οικογένειά του προκειμένου να έχει στέγη και τροφή - και εκείνη από τον θείο της και δάσκαλο του μικρού χωριού που μεγάλωνε. 

Κάτω από αντίξοες συνθήκες βρέθηκαν να κατοικούν στην ίδια πόλη. (συγκλονιστικές οι ιστορίες και των δυο που αποτελούν από μόνες τους ένα ολόκληρο κεφάλαιο η καθεμιά ).

Τα χρόνια περνούσαν και οι δυο νέοι δεν έτυχε να συναντηθούν. 

Η μοίρα όμως είχε φτιαγμένο για εκείνους  το καλύτερο σενάριο. 

Ένα προξενιό τους ένωσε στην ηλικία των 30 χρόνων.

Από την πρώτη μέρα που έζησαν μαζί εκείνος έφτιαχνε το πρωινό τους καφεδάκι ( βγαίνοντας στην σύνταξη ανέλαβε και τον απογευματινό). Θα το έπιναν μαζί ή θα το άφηνε σκεπασμένο με ένα πανάκι στο τραπέζι της κουζίνας για να το βρει εκείνη όταν ξυπνήσει. Αυτό συνεχίστηκε για πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια. 
Η μόνη τους διαφορά ήταν στα φλιτζάνια. Εκείνος πιστός στο παραδοσιακό λευκό και παχύ φλιτζάνι του ελληνικού καφέ, ενώ εκείνη προτιμούσε πάντα τα λουλουδάτα φλιτζάνια. Εγώ λοιπόν ήμουν το τελευταίο από ένα  τέτοιο σετ φλιτζανιών.
Πριν ένα χρόνο εκείνη έφυγε!
Μέρες ολάκερες έμεινα πάνω στην βάση μου χωρίς κανένας να με ακουμπήσει. 
 Εκείνος δεν έφτιαχνε πια καφέ και ας τον παρακαλούσε η κόρη του -που μένουν στο ίδιο σπίτι- να πιούν μαζί ένα καφεδάκι.
Την ίδια άρνηση είχε κι όλο το διάστημα που εκείνη ήταν στο νοσοκομείο. 
Το ίδιο έκανε κι εκείνη όταν ήταν στο νοσοκομείο εκείνος. 
Πέρασαν μέρες. Δέκα πάνω κάτω.
Κι έφτασε εκείνο το πρωινό που ξυπνώντας η κόρη βλέπει στο τραπέζι της κουζίνας ένα φλιτζάνι σκεπασμένο με μια χαρτοπετσέτα. Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε μεμιάς στο πρόσωπό της. 
Ήταν σίγουρη πως είχε πιεί και ο πατέρας της. 
Αυτό που δεν μπορούσε με τίποτα όμως να φανταστεί ήταν πως ο καφές του ήταν πια σερβιρισμένος μέσα σε μένα. 
Στο φλιτζάνι της!

 Από εκείνη τη μέρα με τοποθετούν σε ένα άλλο πιατελάκι.
Τι απέγινε το δικό μου;
Δεν έμαθα ακόμα......



Η ιστορία είναι αληθινή και γράφτηκε για "Το ταξίδι ενός φλιτζανιού" που διοργανώνει η Πέτρα από το blog " Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου".

Summer memories

Η γλυκιά Κατερίνα μας προσκάλεσε να μοιραστούμε καλοκαιρινές αναμνήσεις.

Αρχικά σκέφτηκα να μοιραστώ κάποιο ανέμελο και όμορφο καλοκαίρι. 

Στη συνέχεια όμως αποφάσισα να μιλήσω για το περσινό μας καλοκαίρι. 

Ήταν περίπου οι ίδιες μέρες του Ιουνίου όταν ο γιατρός που παρακολουθούσε τον γιο μας, μας ανακοίνωσε πως έπρεπε να αποφασίσουμε να χειρουργηθεί άμεσα προκειμένου να προλάβουμε το καλοκαίρι και να έχει την δυνατότητα να κάνει θαλασσινά μπάνια ( αυτό θεωρούνταν και το καλύτερο κομμάτι της αποθεραπείας του).

 Ένα χειρουργείο πολύωρο, επικίνδυνο και κρινόμενο ως τα σοβαρότερα του ορθοπεδικού τομέα.

Ο γιος μου έχοντας ταλαιπωρηθεί ένα ολόκληρο χρόνο με την θεραπεία που ακολουθούσε, ασυζητητί, ήθελε να προχωρήσει στο χειρουργείο. 

Μέσα σε λιγότερο από είκοσι μέρες βρεθήκαμε στο δωμάτιο της κλινικής, εκείνος ντυμένος με τα κατάλληλα χειρουργικά "ενδύματα",  χαμογελαστός, έκανε αστεία με το ντύσιμό του και έδειχνε πολύ χαρούμενος που επιτέλους θα δίνονταν λύση στο πρόβλημά του. 

Όλοι γύρω του συμμετείχαμε στην χαρά του μ' ένα έντονο όμως σφίξιμο στο στήθος και ένα στομάχι έτοιμο να εκραγεί.

 Κι η ώρα της αλήθειας ήρθε.

 Τον ακολούθησα μέχρι την πόρτα του χειρουργείου και με χαμόγελο του είπα " κοίτα αγορίνα μου όταν ξυπνήσεις μην αρχίσεις την γκρίνια, σε παρακαλώ". 

Η πόρτα έκλεισε και η έκρηξη όλων αυτών που πραγματικά ένιωθα μέσα μου δεν άργησε να γίνει.

Επτά ατελείωτες ώρες χειρουργείου και μιάμιση ώρα ακόμα μέχρι να τον φέρουν στο δωμάτιο.

Γύρισε με το ίδιο χαμόγελο μα αυτή την φορά ρωτούσε με αγωνία αν πήγαν όλα καλά.

Η νάρκωση φεύγει εντελώς και παραπονιέται έντονα πως δεν νιώθει τα χέρια του.

Οι γιατροί πηγαινοέρχονται ανήσυχοι, καλούν νευρολόγο και τελικά αποδίδουν το γεγονός σε τραυματισμό των νεύρων (των χεριών) από την πολύωρη στάση που είχε στο χειρουργείο.

Το αριστερό χέρι -σε αντίθεση με το δεξί που επανήλθε πλήρως σε ένα μήνα- έκανε τέσσερις μήνες.

Οι δύσκολες ώρες σαν κι αυτές περνούν. 

Ξεχνιούνται! 

Ειδικά όταν οι επαναληπτικές εξετάσεις ένα χρόνο μετά, σου επιβεβαιώνουν ό,τι όλα είναι καλά. :)

Στο Summer Memories συμμετέχουν:

Νάσια από το Nasia's blog
Μαρία από το Συλλέγω Στιγμές
Hengeo από το Κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή
Rylie από το My Thoughts Notebook
Ειρήνη από το Η κουκουβάγια και το σόι της!
Flore G από το Διαβά-ΖΩ
Βιβή από το confusedmindblog
Κική από το Εκφράσου
Μάρθα από το Γίναμε Γονείς
Μαρία από το my happiness project
Μαριλένα από το marilenaspotsofart  
Μαρία από το mytripssonblog
Αριστέα από το Η ζωή είναι ωραία  

Λάθη που διορθώνονται.....

......αρκεί να υπάρχει καλή θέληση.

"Είναι κάποιες στιγμές που όσο και να θέλεις να παραμείνεις όρθιος, θα πέσεις.

Είναι αυτές οι στιγμές που κάθεσαι παρέα με την μοναξιά σου... 

Δεν της δίνεις χρώμα .....στα μάτια σου η μοναξιά είναι τελείως άχρωμη!

Σκέφτεσαι, προσπαθείς να εντοπίσεις τα λάθη σου.

Τι είναι αυτό που έπρεπε να έχεις κάνει και δεν έκανες.

Τι ήταν το λάθος που δεν διόρθωσες....

Τι  έχεις διεκδικήσει ; ......... ίσως με λάθος τρόπο, και δεν το κέρδισες;

Στήνεις τον εαυτό σου στον τοίχο και τον χτυπάς αλύπητα.

Δεν μπορείς να δεχτείς πως κάποια πράγματα σε αυτή τη ζωή, γίνονται και χωρίς την θέλησή σου.

Θέλεις να τα φορτωθείς όλα!  Να δεις τις αντοχές σου."

Μπαίνοντας σε μπλογκ αναγνώστριας σήμερα βρέθηκα μπροστά σε μια μάλλον δυσάρεστη έκπληξη. 

Το κείμενο στο προφίλ της μου φάνηκε γνωστό. Τόσο πολύ γνωστό που ήταν  σαν να το έγραψα εγώ. 

Μπα!! σκέφτηκα. Δεν είναι δυνατόν.

Πριν τελειώσω την πρώτη πρόταση κατάλαβα πως πρόκειται για δικό μου κείμενο που αναρτήθηκε στις 22/09/12.

Δεν πήρε την άδειά μου ούτε καν ρωτήθηκα ποτέ για την αναδημοσίευσή του και μάλιστα σε ένα προφίλ χωρίς να αναφέρεται η πηγή.

Φυσικά άδεια δεν θα έδινα για την συγκεκριμένη χρήση, μια και το προφίλ χαρακτηρίζει αποκλειστικά και μόνο αυτόν που το γράφει.

Αυτά που ένιωσα ήταν πολλά και μπερδεμένα και καθόλου  ευχάριστα

Περιμένω να διορθωθεί το "λάθος" και κάνω την συγκεκριμένη ανάρτηση για να μην δημιουργηθεί καμιά παρεξήγηση για το ποιος "έκλεψε" ποιον.

Update Τα λάθη συνεχίζονται.....

Είμαι πολύ απογοητευμένη επειδή πίστευα πως όποιος κάνει λάθος μπορεί να το αναγνωρίζει και να ζητάει και ένα συγνώμη.

Απογοητεύτηκα και δέχτηκα και υποδείξεις που δεν έχω κλειδωμένα λέει τα κείμενά μου.

Η αναγνώστριά μου με διέγραψε ( δήθεν με τιμώρησε κιόλας ) που αντέδρασα όσο πιο ψύχραιμα μπορούσα. 

Μέρος του ίδιου κειμένου βρήκα ψάχνοντας σε ένα ακόμα μπλογκ και στο facebook. 

Αυτή την φορά μια και δεν ήταν σε προφίλ απαίτησα ( σε σχόλιο ) να αναφερθεί η πηγή.

Μάλλον πρέπει να είμαστε όλοι μας προσεκτικοί, γιατί ποιος ξέρει πόσα κείμενά μας κυκλοφορούν στο ίντερνετ με άλλες υπογραφές.

Το πως βρίσκεσαι από κατήγορος κατηγορούμενος πάντως είναι ένα θέμα που σηκώνει πολλή κουβέντα.

Diary of Bliss 2013 # 8 #

Καλώ το ασανσέρ στο τρίτο όροφο. Μέρες τώρα θα έλεγε κανείς πως έχει μάθει καλά την διαδρομή μου. Από τον τρίτο στον πρώτο όροφο , στον διάδρομο αριστερά και δεύτερη πόρτα δεξιά στο κυλικείο της κλινικής.

Αυτή την φορά όμως μια νεαρή κοπελιά στην μέση του διαδρόμου θα τραβήξει την προσοχή μου. 

Κρατάει στα χέρια της ένα χαρτί Α4 και κοιτάζει με απορία ολόγυρά της.

Περνώντας δίπλα της με ρωτάει ευγενικά  << Σας παρακαλώ, μπορείτε να μου πείτε που είναι το κυλικείο; >>

Της δείχνω την μεγάλη ταμπέλα που κρέμεται μερικά  μόλις μέτρα μακρυά μας, και χαμογελώντας της απαντώ  <<Εκεί >>.

Την προσπερνάω και πάω στο κυλικείο. Παίρνω το καφεδάκι μου και βγαίνω στην βεράντα να τον απολαύσω παρεούλα με την κακή μου συνήθεια .

Φτιάχνω ένα τσιγάρο.. ...δεν προλαβαίνω να το ανάψω και το κορίτσι του διαδρόμου στέκεται από πάνω μου και με ρωτά αν μπορεί να καθίσει μαζί μου. 

Κι  ενώ πίνω την πρώτη γουλιά του καφέ μου παρατηρώ την κοπέλα ανήσυχη. 

Κοιτάζει μια εμένα μια το χαρτί που έχει μπροστά της και είναι ολοφάνερο πως κάτι θέλει να μου πει. 

Η αλήθεια είναι πως επειδή στο διάδρομο στέκονταν έξω από το μικροβιολογικό εργαστήριο ανησύχησα πως κάτι κακό συμβαίνει. 

Κάπου  εκεί αρχίζει ο παρακάτω διάλογος....

Εγώ : Έχεις κάτι; Σε βλέπω ταραγμένη.

Κορίτσι : Ήρθα να ζητήσω δουλειά και μου έδωσαν να συμπληρώσω αυτή την αίτηση.

Εγώ : Ωραία της απαντώ...και της δίνω το περιοδικό που κρατούσα για να ακουμπήσει την αίτηση και να την συμπληρώσει..

Κορίτσι: Μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε να την συμπληρώσω;

Εγώ : Φυσικά. Γράψε τα στοιχεία σου και θα δούμε τι θα συμπληρώσουμε παρακάτω.

Κορίτσι : Ορίστε η ταυτότητά μου....

Σε αυτό το σημείο καταλαβαίνω πως το άγνωστο κορίτσι στο διάδρομο μπορεί να έβλεπε από ώρα την ταμπέλα του κυλικείου αλλά δεν ήξερε να διαβάζει. 

Χωρίς να την φέρω σε δύσκολη θέση παίρνω την ταυτότητά της και την αίτηση μπροστά μου και αρχίζω να την συμπληρώνω.

Ταυτόχρονα συζητάμε. 

Μαθαίνω πως είναι 30 χρονών, παντρεμένη με δυο ανήλικα παιδιά και τον τελευταίο χρόνο εκείνη και ο άντρας της είναι άνεργοι.

Γεννημένη σε άλλη χώρα και μόνιμος κάτοικος Ελλάδας τα τελευταία 19 χρόνια.

Δεν ξέρω τι να γράψω στις σπουδές....ούτε εκείνη γνωρίζει να μου πει...

Δεν μπορούμε να συμπληρώσουμε τίποτα στο ξένες γλώσσες, τα μεταπτυχιακά, γνώσεις υπολογιστών.....μόνο στο "Άλλα προσόντα" γράφουμε : καθαρισμός σπιτιών και γραφείων!!

Τελειώνουμε την αίτηση και συνεχίζουμε να συζητάμε διάφορα.

Κάπου εκεί εμφανίζεται ο γιος μου και μου ζητάει ψιλά να πάρει καφέ.

Του λέω πως ξέχασα το πορτοφόλι μου και πως δεν έχω καθόλου χρήματα επάνω μου.

Το κορίτσι που δεν ήταν πια "άγνωστο" βγάζει από την τσάντα της ένα κέρμα και του λέει πως τον κερνά εκείνη.

Όσο εκείνος αρνιόνταν πεισματικά να το δεχτεί , τον ρωτάει

 αν γέννησε η γυναίκα του και βρισκόμαστε εκεί. 

Όταν ακούει από τον γιο μου να του λέει για τον αδερφό του και το σοβαρότατο χειρουργείο που έχει κάνει, ζητάει συγνώμη που μας καθυστερεί με τα δικά της.

Επειδή στα μέρη μας δεν πίνουμε καφέ στην υγειά των άλλων, με αυτό το κέρμα που άφησε τελικά πάνω στο τραπεζάκι φεύγοντας , αγοράζουμε τέσσερα μπουκαλάκια νερό.

Ανεβαίνουμε στον τρίτο όροφο όπου βρίσκεται ο "μικρός" μας με συντροφιά τόση ώρα τον πατέρα του. Παίρνουμε από ένα μπουκάλι νερό ο καθένας και πίνουμε στην υγειά της.......

Έχει περάσει ακριβώς μια εβδομάδα  από εκείνη την μέρα! 
Η αγωνία και η ταλαιπωρία εξασθενούν σιγά σιγά από την μνήμη.
 Άνθρωποι όμως σαν εκείνο το κορίτσι μένουν για πάντα στην καρδιά μας...... 

  Tο post είναι μέρος του παιχνιδιού που διοργανώνει η Κατερίνα
http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/2013/01/blog-post_16.html  

 mystickland.blogspot.gr
princess-airis.blogspot.gr
gunaikiesypotheseis.blogspot.gr
confusedmindblog.blogspot.gr
vasiakarepi.blogspot.gr
beloved-ideas.blogspot.gr
armoniaart.blogspot.gr
miaanapnoi.blogspot.gr
syllegw-stigmes.blogspot.gr

Σαν μικρό παιδί.......

Την περασμένη Παρασκευή γυρνώντας σπίτι ένας φάκελος με περίμενε στην είσοδο.
Σαν φάκελος δεν ήταν έκπληξη αφού περίμενα ένα αναμνηστικό από μια καινούργια φίλη.
Η συγκεκριμένη φίλη θέλησε να κάνει ένα δωρακι στο τριακοστό μέλος του μπλογκ της. " Ένα μικρό αναμνηστικό", όπως το ανέφερε η ίδια σε σχόλιό της.
Έτυχε λοιπόν το μέλος αυτό να είμαι εγώ!

Ανοίγω το φάκελο και βλέπω.......
....... την καρτούλα με τις ευχές της για το νέο έτος,

......το παρακάτω όμορφο ημερολόγιο φτιαγμένο από την ίδια....

........μα η μεγάλη έκπληξη ήταν το τελευταίο δώρο της! Εκεί άρχισα να κάνω σαν μικρό παιδί που του 
έκαναν το καλύτερο δώρο. Πηδούσα από την χαρά μου!!
Ένα βιβλίο με τίτλο << 115 Παιδικά Τιτιβίσματα >>

Το μικρό αναμνηστικό μετατράπηκε με μιας στο μεγαλύτερο.

Η επιθυμία μου να αποκτήσω εγγόνια έγινε πιο έντονη.

  Να τους διαβάζω τα παιδικά ποιήματα και με καμάρι να δείχνω την αφιέρωση στο όνομά μου και την υπογραφή της στιχουργού.
Μέχρι να γίνω όμως γιαγιά, θα κάνω το ίδιο με τα ανιψάκια μου!
  Για όσους δεν καταλάβατε ακόμα αναφέρομαι στην Ρούλα ( Σμαραγδένια ). 

Ρούλα μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!
 Το "μικρό" αναμνηστικό σου είναι ανεκτίμητης αξίας!

Ο "τραυματισμός" της σκυλίτσας μας!!!

Κυριακή βράδυ και βρίσκομαι με τον καλό μου στο αγαπημένο μας στέκι.

Μετά από τόσες μέρες μέσα, εξαιτίας της υγείας μου, ένιωσα την ανάγκη να πάμε να πιούμε μια μπυρίτσα ( εγώ "σουμάδα" ήπια, αλλά τέλος πάντων ). 

Η μπύρα και το μεζεδάκι μας μόλις έχουν σερβιριστεί....όταν χτυπάει το τηλέφωνό μου.

Από την άλλη γραμμή ο γιος μου πανικοβλημένος : 

  -Τρέξτε γρήγορα... Η Νάλα χτύπησε! Βγήκε για λίγο στο μπαλκόνι και είναι γεμάτη αίματα στο πρόσωπο και τα πόδια. Δεν ξέρω τι να την κάνω!!

Εγώ: - Μα πως χτύπησε; Από τι;

Γιος : Εμ βέβαια....εσείς και τα παλιόξυλα που κουβαλήσατε στο μπαλκόνι. Έπαιζε εκεί και μάλλον γδάρθηκε από κάποιο ξύλο.

Εγώ : Βρε παιδί μου χτύπησε πολύ; Είναι καλά; Είναι όρθια, ξαπλωμένη, έχει διάθεση;

Γιος : Δεν ξέρω, μάνα!  Βέβαια ...όταν της έδωσα λίγο από την μπριζόλα μου έτρεξε με χαρά και το έφαγε. Τώρα είναι ξαπλωμένη πάλι.

Εγώ : Να πάρω τον κτηνίατρο; Να γυρίσουμε σπίτι; Τι θέλεις να κάνω;

Γιος : Θα την παρακολουθήσω για λίγο και θα δούμε. Άντε γειά!!!

Αφού δεν ξαναπήρε τηλέφωνο ξέχασα εντελώς το γεγονός μέχρι που μπαίνω στο σπίτι. Η Νάλα τρέχει όλο χαρά να με υποδεχτεί. Τρομάζω από την κατακόκκινη θέα της μούρης της!

 Βρέχω αμέσως βαμβάκι να την πλύνω απαλά μην την ξαναπληγώσω.

Εκείνη δεν δέχεται με τίποτα και την αφήνω στην ησυχία της.

Ανοίγοντας την μπαλκονόπορτα σήμερα το πρωί με έπιασε ένα υστερικό γέλιο.

Ένα πλαστικό ποτηράκι που χρησιμοποιώ για να διαλύσω την σκόνη αγιογραφίας ήταν πεσμένο

στα πλακάκια!!! 

Και τα υπολείμματα χρώματος που περιείχε;.......

ΚΟΚΚΙΝΟ!!!

Καλό ξημέρωμα!! :)

Day 1......Today ( photo a day-January )

        Αν και έχουν περάσει ήδη δέκα μέρες του Ιανουαρίου, έχω αποθανατίσει με την φωτογραφική μου μηχανή τι ακριβώς έκανα εκείνη την μέρα. 

      Πριν αρκετά χρόνια είχα γνωρίσει ένα κορίτσι. Ήταν τότε δεκαοχτώ χρονών. Είχε έρθει να πιάσει δουλειά στο κατάστημα που εργαζόμουν. 

Το αφεντικό μου είπε να την δοκιμάσω και να αποφασίσω αν θα την κρατούσε. 

Η αλήθεια είναι πως δεν κατάφερνε να κάνει τίποτα σωστά. Είχε όμως μια ευγένεια και ένα καλοσυνάτο χαμόγελο που για μένα ήταν αρκετά για να πω στο αφεντικό πως είναι πολύ καλή για την δουλειά. 

Την κάλυπτα διαρκώς και δούλευα πολύ περισσότερο για να διορθώνω τα λάθη της.

Εκείνη την περίοδο μόλις είχα βγει από μια μεγάλη περιπέτεια διάρκειας πολλών χρόνων και το κορίτσι αυτό μου έδινε μια χαρούμενη νότα στην ζωή μου. 

Άρχισα να την αποκαλώ κορούλα μου και δεν αργήσαμε να γίνουμε οι καλύτερες φίλες παρ'όλη την διαφορά των δεκατεσσάρων χρόνων που μας χώριζαν. 

Λίγα χρόνια αργότερα την πάντρεψα και βάπτισα το πρώτο της παιδί.

Τα τελευταία επτά χρόνια μένουμε μακριά μιας και εγώ άλλαξα πόλη, αλλά επικοινωνούμε σχεδόν καθημερινά και μαθαίνουμε η μια για την άλλη.

 Την ημέρα εκείνη λοιπόν επισκέφτηκα την κορούλα μου και έδωσα το δώρο της ¨εγγονούλας" μου.

Το κοριτσάκι εκείνο.... που δεν ήξερε να κάνει τίποτε εκείνη την περίοδο, σήμερα είναι μια καλή σύζυγος, μια καταπληκτική νοικοκυρά, μια υπέροχη μανούλα δυο παιδιών και ταυτόχρονα σπουδάζει για να εκπληρώσει το όνειρό της.

Και δεν έπαψε ποτέ να έχει εκείνη την μοναδική ευγένεια και το υπέροχο χαμόγελο που είχε και τότε.

Έχω σκύλο....... πειράζει;

Με αφορμή το τηλεφώνημα μιας θείας μου, ένιωσα την ανάγκη να κάνω τη σημερινή ανάρτηση.

Από πολύ μικρή είχα την επιθυμία να αποκτήσω ένα σκυλάκι, αλλά οι γονείς μου αρχικά και στη συνέχεια ο σύζυγός μου ήταν κατηγορηματικά αντίθετοι.

Στην αυλή του πατρικού μου είχαμε πάντα γάτες. Έπαιζα μαζί τους, τις αγαπούσα. Θυμάμαι πόσες φορές έκλαψα για την απώλεια... της κάθε μιάς ξεχωριστά.  

Πολλά κατοικίδια πέρασαν από το σπίτι μου, πουλιά, χάμστερ, ψάρια, ιγκουάνα. Κανένα όμως δεν είχε καλύψει ποτέ το "κενό" μου.

Πριν 18 μήνες και εντελώς τυχαία άκουσα τον γιο μου να συζητάει με έναν φίλο του για το σκύλο που λίγες ώρες πριν επέστρεψαν στο pet-shop. Ένα χάσκυ 4 μηνών!

 Άπλωσα τις κεραίες μου και τα άκουσα όλα. 

Τρέχω στον μεγάλο μου γιο και τον ρωτάω: "Ξέρω πως θα ήθελες πολύ ένα σκύλο. Τι θα έλεγες αν σε λίγο έχουμε εδώ ένα χάσκυ;"

Είδα πως άστραψαν τα μάτια του!! Ένιωσα την χαρά του. Ήταν ίδια με την δική μου χαρά. 

Επόμενη κίνηση ήταν να αντιμετωπίσω τον σύζυγό μου. Μπαίνω διστακτική στο χώρο που βρίσκεται, αλλά του μιλάω αποφασιστικά : "Γνωρίζω την άποψή σου πάνω σε αυτό το θέμα, αλλά η πλειοψηφία αυτή την φορά νίκησε!" 

Περιμένω να αντιδράσει αρνητικά, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη, απαντά :" Αφού το θέλετε όλοι, να το πάρετε." 

Δεν έχασα χρόνο.... τηλεφώνησα στους γονείς του παιδιού και το σκυλάκι σε λιγότερο από μια ώρα ήταν σπίτι μας.   
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο ευχάριστα ένιωσε με το που μπήκε στο σπίτι. Στο pet shop είπαν πως από την ώρα που το είχαν πάει έκλαιγε μόνο, ούτε νερό δεν είχε πιεί. Με τους γονείς του παιδιού γίναμε φίλοι και έρχονται πολύ συχνά να το δουν. Το αγαπούν το ίδιο με εμάς!! Ευτυχώς που δεν πουλήθηκε κάπου ..... σε κάποιον!!

 

Το ότι εκπλήρωσα την επιθυμία μου δεν σημαίνει πως δεν αισθανόμουν τύψεις που έχω εγκλωβίσει ένα πλάσμα σε ένα διαμέρισμα. Ειδικά ένα ζώο που το φυσικό του περιβάλλον είναι τόσο διαφορετικό από αυτό που του προσφέρω.

Όλα αυτά μέχρι σήμερα..... πριν χτυπήσει το τηλέφωνο.

Η θεία μου με ρώτησε τι κάνει το σκυλί...

Παράξενο που ρωτάει.....σκέφτηκα.

 <<Μια χαρά είναι το "κοριτσάκι" μου>>  της απαντώ.

Και συνέχισε : "Άντε βρε πέταξέ το έξω από το σπίτι σου. Θα βρωμίσετε εκεί μέσα. Και τα εγγόνια μου ζητάνε σκυλάκι... αλλά η ξαδέρφη σου δεν κάνει τέτοιες βλακείες" .....είπε πολλά ακόμα, αλλά δεν έχει νόημα να συνεχίσω.

 

Δεν έχω τύψεις πια. Το πλάσμα αυτό έχει βρει πολύ αγάπη. Και όλοι μας βέβαια έχουμε εισπράξει αγάπη.

Ίσως τελικά είναι τυχερό που βρέθηκε εδώ και δεν είναι ένα ακόμα αδέσποτο. Ούτε παρατημένο σε κάποιο οικόπεδο μέσα σε ένα βρωμερό..... κατά τ'αλλα όμως διαμορφωμένο χώρο για σκύλους. 
 

Οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.

  

Δυο όμορφες εκπλήξεις από δυο αγαπημένες φίλες!

Με αυτή την ανάρτηση θα ήθελα πολύ να ευχαριστήσω δυο φίλες που πριν το τέλος της προηγούμενης εβδομάδας με έκαναν να νιώσω πολύ όμορφα η καθεμιά με τον δικό της τρόπο.

Εύχομαι να φανώ αντάξια και να μην προδώσω ποτέ τη φιλία τους.

Την περασμένη Παρασκευή γυρνώντας από ένα περίπατο που είχα πάει με τον πατέρα μου, βρήκα στην είσοδο της πολυκατοικίας   το παρακάτω δέμα με παραλήπτη εμένα.

Γνώριζα πως η αγαπημένη μου φιλενάδα Mystickland είχε στείλει ένα δώρο για τα γενέθλιά μου.

Αυτό το δώρο ήθελα να το ανοίξω στον δικό μου χρόνο.

Έτσι και έγινε! Μόλις έμεινα μόνη έφτιαξα καφεδάκι και άνοιξα το δέμα.

Με περίμενε μια όμορφη συσκευασία με μια πεταλούδα στο αγαπημένο μου χρώμα.

Κάτι μου έλεγε πως κάτι όμορφο είχε εκεί μέσα.

Αυτό το κάτι κατέληξε σε ένα χείμαρρο ομορφιάς.

Αρχικά αυτή η υπέροχη καρτούλα με την νεραιδούλα και μέσα ευχές με τον μοναδικό τρόπο γραφής της Mystickland

Το δώρο μου ήταν ένα βιβλίο. Ονομάζεται "Το μυστικό"
 

Το διάβασα το ίδιο απόγευμα και καθημερινά ανοίγω και διαβάζω  αποσπάσματά του.

Το μυστικό για την καλυτέρευση της ζωής μας είναι τόσο απλό!

Να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ για όλα αυτά που έχουμε.

Να δίνουμε με αγάπη και θα τα εισπράξουμε πολλαπλάσια.
Να παίζουμε το παιχνίδι πως έχουμε αποκτήσει αυτό που ονειρευόμαστε και όχι να μεμψιμοιρούμε πως δεν πρόκειται ποτέ να το έχουμε.
 Αν μεμψιμοιρούμε δεν θα το αποκτήσουμε σίγουρα ποτέ.
Όλα τα παραπάνω και μερικά ακόμα τα εφαρμόζω χρόνια τώρα.
Από παλιά είχα παρατηρήσει πως όσα χρήματα και να είχα επάνω μου ένιωθα πάντα πλούσια.
Θυμάμαι μια βραδιά πρόσφατα που είχα επάνω μου μόλις 5 ευρώ. 
Στην παρέα συζητούσαν για χρήματα, πάμε χαμένοι και τα σχετικά.
Μην γελάσετε αλλά ήμουνα η μόνη στην παρέα που ένιωθε πλούσια.
"Το μυστικό" γράφει πολλά ακόμα, που σκοπεύω να τα εφαρμόσω στο μέγιστο.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον δεν το έχει διαβάσει να το κάνει.
Σε ευχαριστώ  Mystickland για το υπέροχο αυτό δώρο και όχι μόνο.
Η αύρα σου θα με συντροφεύει πάντα όταν θα το αγγίζω. 

Η πεταλουδίτσα της συσκευασίας θα διακοσμεί στο εξής το μπλογκ μου.

Το βράδυ της ίδιας μέρας η αγαπημένη μου φιλενάδα η Χρυσούλα από το neli62.blogspot.gr
παρουσιάζοντας μια ακόμα υπέροχη συνταγή της κλείνει την ανάρτηση με τα εξής λόγια:

"Θα ήθελα να πω στην Παρασκευή και από εδώ ένα μεγάλο ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανε να παρουσιάσει στο μπλογκ της μερικές συνταγές μου.
 confusedmindblog.blogspot.gr/2012/10/photo-day-9-10-neli-s.html
confusedmindblog.blogspot.gr/2012/09/neli-photo-day-8-september.html

Πραγματικά με συγκίνησε πολύ αυτή της η πράξη, ότι και να πω θα είναι λίγο.

Της αφιερώνω λοιπόν όλες τις συνταγές μου που έχει παρουσιάσει και θα ήθελα να της δώσω και αυτό σαν ένδειξη πραγματικής φιλίας και συμπάθειας.

Παρασκευή μου σε θεωρώ πραγματικά δικό μου άνθρωπο.....
Πολλά πολλά φιλιά."

Το ότι μου αφιέρωσες αυτές τις συνταγές και ότι έφτιαξες αυτή την όμορφη εικονίτσα για μένα είναι μεγάλη τιμή.
Την εικονίτσα την έχω προσθέσει ήδη στο μπλογκ και για να είμαι ειλικρινής νιώθω πολύ περήφανη για αυτή.
Σε θεωρώ και εγώ πραγματικά δικό μου άνθρωπο Χρυσούλα. 
Κάθε φορά που φτιάχνω μια συνταγή σου νιώθω απόλυτη σιγουριά για την επιτυχία της. Και αυτό συνέβη από την πρώτη στιγμή που σε βρήκα!

 Σε ευχαριστώ πολύ για όλα.